Niet verwacht bij mijn verhuizing naar Spanje deel 1 :)

Verhuizen naar het buitenland doen mensen om verschillende redenen. Om er economisch beter van te worden, voor de liefde, omdat ze worden gezocht door de politie, of gewoon omdat ze zin hebben in avontuur. Ik hoor bij die laatste categorie. Nadat mijn twee dochters het huis uit waren dacht ik: “Het leven is kort. Ik ga eens kijken wat ik vind van de Costa del Sol.” Eerlijk gezegd waren er genoeg plekken waar ik liever had willen wonen. Maar als je binnen drie uur vliegen van Nederland wil blijven, is dit voor mij de beste optie.

Je weet van tevoren dat je obstakels gaat tegenkomen. Regels en bureaucratie niet kennen, heel veel moeten regelen. Van je woonvergunning tot internet en van een kapper tot een visboer. Dat is aan de ene kant een leuk avontuur en aan de andere kant soms gewoon irritant. Zeker als je haast hebt en alles opnieuw moet uitvinden met de nodige top of flop.

Hier was ik op voorbereid. Net als veel Nederlanders spreek ik vloeiend Engels. Mijn Spaans is daarnaast ook prima. Dat laatste is geen overbodige luxe, want buiten hotels en restaurants wordt er lang niet altijd Engels gesproken. Bel je met een internetprovider of een webwinkel, dan is Spaans meestal de enige optie.

Ik kijk om Spaans te leren de dagelijkse soap La Promessa. Het speelt zich af op een landgoed rond 1910. Soap is wat langzamer dan andere televisie, in verband met de helft van de tijd mysterieuze blikken zonder tekst. Dus lekker volgbaar voor mij. Maar ik besefte niet dat ze natuurlijk ook vaak ouderwets Spaans spreken. Dus het kan gebeuren dat ik ineens zeg: “Gij zijt mij zeer welgezind, edele heer, moge God u lonen,” terwijl iemand me gewoon vraagt of ik suiker in mijn koffie wil. En ik spreek tegen de caissière alsof ze mijn hofdame is. Maar beter zo dan gangster slang lijkt me.

Wat ik dus niét had verwacht is dat ik het extreem vermoeiend vind om alles in een andere taal te doen. Zelfs Engels. Ik heb hier nieuwe vrienden en kennissen gemaakt, ook in het appartementencomplex waar ik woon. Veel van hen zijn net als ik uit het buitenland verhuisd. Met hen praat ik Engels. Dat is op zich geen probleem, maar ik merk dat ik na zo’n avond vaak wat vermoeid of leeg ben.

Dat deed me denken aan een goede vriend van mij in Nederland. Hij had destijds een vriendje dat alleen Engels sprak. Als we samen gingen eten of lunchen, vroeg mijn vriend ons expliciet om Engels te praten. Dat deden we natuurlijk. Maar stiekem merkte ik dat ik altijd opgelucht was als dat vriendje er een keer niet bij was en we gewoon Nederlands konden praten. Het probleem loste zichzelf op, want hij had zelden lang hetzelfde vriendje.

Inmiddels heb ik ook wat Spaanse vrienden gemaakt. Daar ben ik heel dankbaar voor. Andalusiërs zijn open en gastvrij, maar ze klitten ook sterk aan elkaar. Vooral hier in Estepona kennen veel lokale bewoners elkaar nog vanaf de kleuterschool.

Ze zijn blij met het toerisme, maar niet altijd met de gevolgen die alle buitenlanders meebrengen. Denk aan het opjagen van de huizenprijzen of het kopje cappuccino op het centrale plein dat binnen drie jaar van €1,30 naar €4,50 is gegaan. Je ziet daardoor dat veel locals niet meer in het centrum zitten, maar zijn uitgeweken naar de buitenring van de stad.

Soms zie je groepje mensen met uitgaan. Lachen, gezellig en dan zit er altijd die muis bij waarvan je denkt: “Waarom ben jij niet thuis gebleven?” Die muis, dat ben ik nu! Ik kan het gesprek volgen, lachen om de grapjes en in mijn hoofd weet ik een geinig antwoord. Maar voordat mijn brein dat heeft geprocessed naar Spaans zijn de lampen aan en is de laatste ronde geweest.

Typisch Nederlandse uitdrukkingen zijn ook niet te letterlijk te vertalen.(Louis, wat een held, doet dat wel gewoon.) Dus ik zit erbij en ik kijk ernaar in plaats van dat ik meedoe.
Dolgraag wil ik roepen: “Ik ben óók best grappig hoor, echt waar, alleen niet in deze taal!” Los van de vraag of ik dat überhaupt ben, maar je begrijpt wat ik bedoel.

Humor in een andere taal is namelijk véél moeilijker dan je vooraf denkt. Zelfs als je die taal redelijk goed spreekt. Het gaat niet om woorden, maar om nuances. Humor, ironie, een kwinkslag, dat speelse heen en weer dat in het Engels zo mooi banter heet en waar we in het Nederlands eigenlijk geen goed woord voor hebben. Dit probleem heb ik inmiddels opgelost door een stand-up comedian in te huren die me via een oortje influistert.

Dus ja, heel leuk, verhuizen naar het buitenland, maar ik vind dus sociale activiteiten en vooral gezellig borrelen en humor heel lastig in het Spaans. Als ik heel eerlijk ben, vind ik daten in een andere taal ook een beetje irritant. Zelfs in het Engels. Ik deed een paar maanden gezellige dingen met iemand, maar omdat we allebei een andere taal spraken, was dat in het Engels. Ik merkte op een gegeven moment dat ik gewoon geen zin meer had om de hele dag Engels te praten en ik heb het maar een beetje afgekapt.

Dat klinkt natuurlijk heel erg “misschien had je beter gewoon in Nederland kunnen blijven en lekker elke dag om zes uur aardappels eten” dat begrijp ik. Maar nooit voorzien dat het zo fijn is om gewoon je eigen taal te kunnen spreken.

Het zijn luxeproblemen, absoluut. Maar het bleef zéker niet bij deze ene verrassing. Het werd nog veel erger:)
In deel 2 vertel ik verder.

PS: Heb jij een onderwerp waar je graag meer over wilt weten?
Best kans dat ik al heb uitgevonden hoe het niét moet zodat jij daar je voordeel mee kan doen.
Let me know 😉 Ik heb trouwens geen social media behalve LinkedIn dus als je deze blog op de jouwe wilt delen zou ik dat echt heel tof vinden!
Liefs Lida X
lida@lidaslittlelifehacks.nl

Niets meer missen? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief. Ik heb al één lezer, op naar de twee! Het is 25 eu per maand en gelijk een abonnement. Grapje natuurlijk! Toch graag even je creditcard gegevens invullen. Vergeet de cvc code niet.